Uitspraak van de week: ‘Bestuurders wel aansprakelijk, voor nul euro’

Bestuurders wel aansprakelijk, voor nul euro. 

Als een bestuur niet jaarlijks na het einde van het boekjaar tijdig de jaarrekening heeft gepubliceerd of geen deugdelijke administratie heeft gevoerd, staat in faillissement de onbehoorlijke taakvervulling door het bestuur vast en wordt vermoed dat deze onbehoorlijke taakvervulling een belangrijke oorzaak is van het faillissement.  

De aansprakelijkheid van het bestuur voor het boedeltekort is daardoor in beginsel gegeven. Er zijn echter nog wel uitwegen. In een recente uitspraak van het gerechtshof Den Haag komt de laatste uitweg, matiging, helder naar voren. 

Andere oorzaken 

De eerste uitweg is het stellen dat voor het ontstaan van het faillissement een van buiten komende oorzaak bestaat. Mocht dit het geval zijn, dan zal de curator de bestuurder waarschijnlijk verwijten dat hij heeft nagelaten het intreden van die oorzaak te voorkomen. Op zijn beurt zal de bestuurder dan (tevens) feiten en omstandigheden moeten stellen en zo nodig aannemelijk maken waaruit blijkt dat dit nalaten geen onbehoorlijke taakvervulling oplevert. 

Als de bestuurder daarin slaagt, ligt het op de weg van de curator om aannemelijk te maken dat niettemin de kennelijk onbehoorlijke taakvervulling mede een belangrijke oorzaak van het faillissement is geweest (ECLI:NL:HR:2007:BA6773). 

Geen schuldeisersbenadeling 

In een recente uitspraak van het gerechtshof Den Haag (ECLI:NL:GHDHA:2026:562) slaagde het bestuur er niet in om het hierboven beschreven gepingpong van verwijten en alternatieven te winnen. De gestelde gevolgen van de coronapandemie overtuigden de rechter niet. Op dit punt in de uitspraak lijkt het doek te zijn gevallen, maar vervolgens volgt een epiloog waarin het hof uitgebreid uiteenzet dat geen sprake is van schuldeisersbenadeling. 

Wat bleek: het bestuur had zich vóór corona beziggehouden met de afwikkeling van de vennootschap en had daartoe met verschillende schuldeisers afspraken gemaakt. Kort gezegd hadden de schuldeisers vanwege de afwikkelingsafspraken niet alleen een aanspraak op de gefailleerde vennootschap, maar ook andere aanspraken op hoger gelegen vennootschappen, die wel verhaal boden. Zodoende zag het gerechtshof niet in welke schuldeisers door het faillissement zouden zijn benadeeld. 

Toen vervolgens een kritische blik werd geworpen op de vorderingen die de curator als boedeltekort had opgevoerd, bleken twee van de zes vorderingen onjuist te zijn, bleek één vordering slechts voor een derde deel te bestaan en resteerde uiteindelijk alleen de vordering van de Belastingdienst. Ook die had echter aanspraak op andere verbonden vennootschappen, die wel verhaal boden.  

Matiging tot nihil 

Zodoende komt het gerechtshof tot het oordeel dat: “Het voorgaande leidt tot de ongerijmde conclusie dat van schuldeisersbenadeling in feite geen sprake is omdat geen van de schuldeisers van Dudok Groep onbetaald én onverhaalbaar is gebleven als gevolg van het aan de bestuurders verweten handelen, maar dat de bestuurders wel aansprakelijk gehouden kunnen worden voor het tekort in het faillissement van Dudok Groep op grond van het bepaalde in artikel 2:248 lid 2 jo. lid 1 BW (zie 6.8). Het komt het hof reeds om die reden bovenmatig voor om de bestuurders aansprakelijk te houden voor het gehele faillissementstekort. […] Het hof ziet gelet op het voorgaande, te weten: de geringe aard en ernst van de onbehoorlijke taakvervulling en de wijze van afwikkeling van het faillissement, dan ook aanleiding om het bedrag waarvoor de bestuurders aansprakelijk zijn uit hoofde van artikel 2:248 lid 2 jo lid 1 BW te matigen tot nihil.”  

Zoals wel vaker in het Nederlandse recht is er ruimte om recht te doen aan de concrete situatie, ook als met de bewijsvermoedens de valbijl al definitief lijkt te zijn gevallen. 

Wilt u de uitspraak zelf lezen? Klik dan hier: ECLI:NL:GHDHA:2026:562, Gerechtshof Den Haag, 200.330.020/02.